zabytki okładka.jpg

Zabytki

Fontanna z Sową

      Symbol Bielawy, usytuowany w samym sercu miasta. Pomnik posadowiony jest na 5-metrowej, kamiennej kolumnie, w której wyrzeźbiono 9 figurek krasnoludków trzymających sowę. Sowa z lewej strony trzyma herb Bielawy, a u jej podnóża znajduje się kamienna fontanna.

Kościół Bożego Ciała

        Dawny kościół ewangelicki, zbudowany w 1743 r. Na początku był bardzo prosty i skromny, bez wieży, dzwonów i organów. Wieże dobudowano dopiero w 100 rocznicę powstania świątyni. Ze względu na zły stan techniczny kościół został zrekonstruowany w latach 1878 – 1880. Na zewnętrznym gzymsie umieszczono wyobrażenia różnych zwierząt, mających obrazować psalm 148. We wnętrzu zwracają uwagę niezwykle kunsztowna konstrukcja drewnianego stropu oraz obszerne dwukondygnacyjne balkony dla wiernych. W kościele znajdują się organy z 1754 r.

Kościół św. Ducha

        Najmniejszy z trzech kościołów w Bielawie. Jego budowę rozpoczęto 28 września 1928r., a zakończono po upływie 14 miesięcy. Projektantem i wykonawcą budowli był bielawski przedsiębiorca Emil Werler. Swą formą architektoniczną obiekt łączył dostojeństwo świątyni z nowoczesnością ówczesnych rozwiązań. Kościół posiada niewielką wieżę z dzwonem.

Kościół pw Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

        Pierwsze informacje o kościele pochodzą z roku 1288. Kościół był budowlą jednonawową, w swej przedniej części sklepioną. Pierwotnie posiadał trzy ołtarze, ale do XVII w. zachował się tylko główny z figurą Matki Boskiej. Ponieważ kościół groził zawaleniem, w roku 1866 został rozebrany. Uroczyste położenie kamienia węgielnego pod nowy kościół, zaprojektowany przez A. Langera z Wrocławia, nastąpiło 14 kwietnia 1868 r., a budowę zakończono 15 listopada 1876. Kościół posiada trzy dzwony oraz zegar upamiętniający Rok Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa. Ciekawostką są koncerty, które odbywają się we wrześniu w kościele w ramach Międzynarodowego Festiwalu Vratislavia Cantans.

Pałac Sandreckich

      Jego budowę rozpoczęli bracia Wolf i Heinrich Seidlitz von Schönefeld w 1598 r. Budowla wzniesiona w duchu późnego renesansu o charakterze dworu obronnego przetrwała w swych pierwotnych kształtach do roku 1737, kiedy to pałac uległ klęsce pożaru. Odbudowany został dwa lata później, zachowując dużo elementów pierwowzoru. Masywna budowla, stanowi najcenniejszy zabytek bielawskiej architektury. W chwili obecnej obiekt można podziwiać jedynie z zewnątrz, ponieważ stanowi on siedzibę Ośrodka Szkolno – Wychowawczego.

Krzyże pokutne

        Nazwa pochodzi od łacińskiego "compositio", które oznacza "pojednanie, pogodzenie się". Są to pomniki średniowiecznego prawa, kamienne symbole dawnych tragedii, ludzkich krzywd i niepotrzebnych śmierci, ustawiane jako świadectwo zadośćuczynienia i pojednania dwóch zwaśnionych stron. Na krzyżach widnieją wyżłobione dłutem wizerunki miecza, noża, topora lub innych narzędzi, przy użyciu których dokonana została zbrodnia. Większość krzyży pokutnych pochodzi z XV wieku. W Bielawie znajdują się 2 krzyże pokutne ustawione przy ul. Waryńskiego 27 oraz przy ul. Wolności 130.

Krzyż Milenijny na Wzgórzu Pojednania

        Krzyż powstał w roku 2000. Droga do krzyża prowadzi ścieżką spacerową, obok stawu potocznie nazywanego „Cegielnią”. Na wzgórzu znajdują się ławeczki, na których można odpocząć i podziwiać piękno bielawskiej przyrody.

Zabytkowe wille

        Do niezwykle cennych zabytków miasta należą liczne wille, wybudowane w XIX i XX wieku przez właścicieli fabryk włókienniczych. Bogate wnętrza, piękna architektura oraz imponujące ogrody tworzą wyjątkowy klimat tych obiektów.

Jednym z nich jest Willa Dierigów, którą zamieszkiwał właściciel zakładu włókienniczego o nazwie "Christian Dierig A.G". Obecnie w pięknie odrestaurowanej willi znajdującej się przy ulicy Piastowskiej 23, mieści się hotel "Pałac Bielawa". 
Wyjątkowo urokliwym miejscem jest również wybudowana w 1901 roku willa, w której przez długie lata mieściło się Prewentorium. Obecnie w odrestaurowanym budynku przy ulicy Korczaka 4, funkcjonuje "Hotel Dębowy", z restauracją oraz pięknym angielskim ogrodem.

Z kolei w latach 20. ubiegłego wieku powstała willa należąca do Karla Frohlicha, właściciela jednego z zakładów włókienniczych. Obecnie w budynku przy ulicy 3 Maja 20 znajduje się siedziba Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych.